با اجرای طرح هدفمندی یارانه­ها و افزایش قیمت حامل­های انرژی، انتظار می­رفت که مصرف انرژی در بخش حمل­ونقل کاهش یابد. موضوع تغییر قیمت سوخت و حامل­های انرژی و از این طریق افزایش قیمت واقعی سوخت نسبت به سایر عوامل تولید؛ از نگاه نظری می­تواند منجر به تغییر رفتار مصرف­کنندگان سوخت به سمت استفاده از تکنولوژی­های جایگزین با کارایی بالاتر و هزینه مصرفی کمتر گردد. لذا می­توان انتظار داشت که در اثر افزایش قیمت واقعی بنزین و نفت­گاز، نوسازی ناوگان جاده­ای و توجه بیشتر به سوخت­های جایگزین صورت گرفته باشد. بدین منظور این مطالعه به بررسی اثرات تغییر قیمت واقعی سوخت (بنزین و نفت­گاز) بر بهبود تکنولوژی در بخش حمل­ونقل جاده­ای ایران در بازه زمانی 1393-1370 و با استفاده از روش حداقل مربعات پایدار (RLS) می­پردازد. بهبود تکنولوژی در حمل­ونقل جاده­ای به دو گروه تکنولوژی در سوخت (شاخص مصرف CNG) و تکنولوژی در موتور (میانگین سنی ناوگان) تقسیم می­شود. ازآنجایی‌که پیشرفت هر تکنولوژی بایستی با شرایط اقتصادی و زیست­محیطی همسو باشد تا توسعه پایدار شکل بگیرد، لذا در این مطالعه ابتدا تأثیر قیمت سوخت را بر هرکدام از شاخص­های تکنولوژی سنجیده، سپس اثر این شاخص­ها بر میزان تولید گازهای گلخانه­ای برآورد شده است. نتایج بدست آمده نشان می­دهد در شاخص استفاده از سوخت جایگزین، افزایش قیمت سوخت موجب افزایش مصرف CNG و به‌تبع آن کاهش گازهای گلخانه­ای شده­است. در شاخص تکنولوژی در موتور نیز، افزایش قیمت سوخت در زیربخش­های سواری و اتوبوس موجب کاهش طول عمر ناوگان شده ولی در زیربخش­های مینی­بوس و کامیون این رابطه معکوس بوده است. لذا افزایش طول عمر ناوگان بر تولید سرانه گازهای گلخانه­ای در هر زیربخش جاده­ای، مثبت و معنادار بوده است.